O co chodzi w Modelu
„Istotą modelu współpracy jest pewna wizja tego, jak tą współpracę warto rozwijać w samorządach”.
Ewa Chromniak przypomina, że współpraca NGO – samorząd ma sens w trzech płaszczyznach. Najczęściej widzimy tylko tę „środkową” – realizację zadań publicznych (dotacje, konkursy, umowy). To ważny obszar i duże zaangażowanie po obu stronach, ale nie wyczerpuje idei Modelu.
Trzy płaszczyzny Modelu
- Dialog i polityki publiczne – włączanie organizacji w podejmowanie decyzji samorządowych: współtworzenie planów, strategii, programów. Bez tego „pierwszego poziomu” NGO zostają tylko podwykonawcami, bez wpływu na zakres, cele i koszty zadań;
- Realizacja zadań publicznych – przejrzyste powierzanie zadań i finansowanie, które odpowiada rzeczywistym potrzebom społeczności. To tu dzieje się „produkcyjna” część współpracy, ale jej jakość zależy od sensownych ustaleń z płaszczyzny pierwszej;
- Infrastruktura wsparcia – rozwiązania, które budują potencjał NGO: informacje, standardy konsultacji, punkty wsparcia, programy rozwoju instytucjonalnego.
Po co aktualizacja po 10 latach
Pierwsza wersja Modelu ma już dekadę. W tym czasie praktyka współpracy się zmieniła: pojawiły się nowe narzędzia, doświadczenia i dobre praktyki. W aktualizacji chcemy:
- urealnić zapisy dotyczące dialogu (płaszczyzna 1) i dopisać konkretne rozwiązania, które naprawdę działają;
- zaktualizować katalog narzędzi w realizacji zadań publicznych (płaszczyzna 2), bo dziś mamy ich po prostu więcej;
- opisać sprawdzone elementy infrastruktury wsparcia (płaszczyzna 3), z których korzystają samorządy i organizacje.
Dlaczego to ważne
Bez wzmocnienia dialogu NGO będą jedynie wykonawcami zadań, a nie współautorami polityk publicznych. Z kolei bez infrastruktury wsparcia trudno o stabilne partnerstwo. Model porządkuje te zależności tak, by każda gmina czy miasto mogły je sukcesywnie wdrożyć.
